گفت هارون الرشید که " این لیلی را بیاورید تا من ببینمش که مجنون چنین شوری از عشق او در جهان انداخت و از مشرق تا مغرب ، قصه ی عشق او را عاشقان آینه ی خود ساخته اند ".

خرج بسیار کردند و حیله ی بسیار ، و لیلی را بیاوردند .

به خلوت درآمد خلیفه شبانگاه ، شمع هابرافروخته ، در او نظر می کرد ساعتی ، و ساعتی سر پیش می انداخت ! با خود گفت که " در سخنش در آرم ، باشد تا به واسطه ی سخن ، در روی او آن چیز ظاهرتر شود " .

رو به لیلی کرد و گفت : لیلی تویی ؟!

گفت لیلی را خلیفه : کان تویی
کز تو مجنون شد پریشان و غوی ؟!

از دگر خوبان تو افزون نیستی !
گفت : خامش ! چون تو مجنون نیستی

گفت : بلی ، لیلی منم ! اما تو مجنون نیستی ! آن چشم که در سر مجنون است ، در سر تو نیست . چگونه با چشمی که به دیگران می نگری به لیلی نظر می کنی ؟! در حالی که آن دیده را با اشک هایت پاک نکرده ای . مرا به نظر مجنون نگر ... محبوب را به نظر محب می نگرند .

... مراد این است که خدا را به نظر محبت نمی نگرند ؛ به نظر علم مي نگرند و به نظر معرفت و نظر فلسفه !

نظر محبت ، كار ديگري ست ...