﴿ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم ﴾

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ﴿۱﴾ وَالْقَمَرِ اِذَا تَلَاهَا ﴿۲﴾ وَالنَّهَارِ اِذَا جَلَّاهَا ﴿۳﴾ وَاللَّیْلِ اِذَا یَغْشَاهَا ﴿۴﴾

وَالسَّمَاء وَمَا بَنَاهَا ﴿۵﴾ وَالْاَرْضِ وَمَا طَحَاهَا ﴿۶﴾ وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿۷﴾ فَاَلْهَمَهَا فُجُورَهَا

وَتَقْوَاهَا ﴿۸﴾ قَدْ اَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا ﴿۹﴾ وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا ﴿۱۰﴾

 

 

* * *

 

 کدامین آتشین سیما به این ویرانه می آید ؟!

که از دیوار و در ،  بوی پر پروانه می آید !

رو ، رو ، با قایق

                                در مسیر آب

پارو زن ، شادی کن

پارو زن ، شادی کن

                                          زندگی چو خواب ...

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

*/ یادش به خیر ... اردوهای دوران مدرسه ... یکی از سرودهای شادی که می خوندیم و خیلی دوستش داشتم "پارو زن" بود . چه شاد و سرخوش بودیم !

 

هوالمحبوب

سلام یارترینم !

این کلمات را فقط برای تو می نویسم ... برای تو که یک بار برای همیشه دلم را لرزاندی و چه خوب لرزاندی ... که کس آهوی وحشی را ، از این خوش تر نمی گیرد !

می نویسم تا کمی دلم آرام گیرد . می دانم که شاید هیچ گاه گذرت به این سطور مجازی نیفتد ؛ آخر گمان نمی کنم به ذهنت خطور کند نسترنی که می شناسی ، این قدر بی تابانه دلدادگی کند که شعاع بی قراری اش تا اینجا هم برسد ... چه می دانم ! آخر تو همیشه مرا خیلی قوی می دانی . وقتی می گویی "من همان نسترن قوی و محکم همیشگی ام را می خواهم" ، انگار دست و پای دلم را می بندی ؛ احساسم را در پوست گردو می گذاری !! نمی گذاری خودم باشم ؛ نمی گذاری از دلتنگی هایم بگویم ؛ اجازه نمی دهی بگویم دوری از تو و فاصله گرفتن از تو چه قدر سخت است ! ... اخمم را نمی پسندی ؛ سکوتم را نمی خواهی ؛ گریه ام را هرگز ... دوست داری همیشه بخندم ... اما تو بگو ؛ مگر می شود همیشه خندید ؟؟؟ ... یک بار آهسته زیر لب گفتم "من آدمم ، نه سیب زمینی !!"  خدا را شکر که نشنیدی . آخر اینطور حرف زدن را دوست ندارم ؛ آن هم برای تو !

اما می نویسم ...

عیبی ندارد ؛ بگذار این صفحه ی سفید هم متبرک به نام تو "یارترینم " شود ... شاید هرگز اینجا را نخوانی ... که تو حقیقت محضی ؛ تو را با دنیای مجاز کاری نیست ! ... اما دلم را که می خوانی ... نمی خوانی ؟!

دلتنگِ با تو بودنم ... من این فاصله ها را نمی خواهم . انصاف نیست عشق را به دلم هدیه کنی و فاصله ها را برنداری . گاهی آنقدر نزدیکی که می خواهم دستانم را ، فضای سینه ام را ، آغوشم را پر کنم از تو و عشق تو و گرمای وجودت . گاهی رویای دور از دسترسی می شوی که دستانم را کودکانه برای گرفتن دست های مهربانت به هر سو دراز می کنم تا شاید اگر نه دست هایت ، شمیم خوش حضورت را اندکی بیابم .

بگذار بنویسم ... بگذار بگویم :

                                                دلم برای کسی تنگ است ...

                                                دلم برای تو ...

                                 تجلی ، ســــنگ را نومید نگذاشـت 
                                 مترس از دور باش لـن ترانـــــــــــی

              اگر عاشــــق نمی بودیم صــــائب
              چه می کردیم با این زندگانــی ؟!

                                                  ...

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

عشق نوشت :

*/ شکر و صد شکر ... المنة لله که در میکده باز است ... آقای کوچک به کرم آقا علی بن موسی الرضا شفا گرفت . کدامین دل شکسته و کدام دست نیاز از آستان قدسی او بی نصیب باز می گردد ؟! ... مگر نه این که او بر همه ی دل ها آقایی می کند ؟ به قول پدر دانیال عزیز ، او امام همه است ، حتی آدم های معمولی !

*/ دلتان را به دست بگیرید و سری به دانیال شش ماهه بزنید . یادتان نرود و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید ...

یک قطره از قبیله ی باران

با مرغ تشنه گفت :

           سیراب باد مزرعه ی تنگ سینه ات !*

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

*/ محمد زهری

*/ جعبه ی مداد رنگی به روز شد

*/ متعالی باش به روز شد

*/ الحمدالله بینی ام نشکسته بود . شکر خدا از جراحی نجات پیدا کردم ؛ ولی تا مدتی شنا ممنوع شده ام !!

 

هو الحیّ القیّوم

همیشه آدینه هایم با بیم و امید می گذرد ؛ بیم و امیدی که برای شما هم غریب نیست ! دیروز اگر زیارت امامزاده سلطان احمد به دادم نرسیده بود ؛ نمی دانم چه پیش می آمد ! ... به اتفاق خانواده ساعتی را در حریم با صفای حرمش گذراندیم ؛ جای همه ی عزیزان خالی .

اما باز غروب جمعه و نفس های سنگین و تپش های ناموزون دل ...

به سراغ هدایای کودکی ام رفتم ... گنجینه ی دوست داشتنی ام را باز کردم ... چشم ها را بستم و دل و ذهنم را سپردم به یاد روزهای شیرین و شلوغ کودکی ... یکی یکی گنج های کوچکم را لمس می کردم و بی اختیار خاطرات برایم زنده می شد .

اولین دیوان پروین اعتصامی را زمانی که هفت سال بیشتر نداشتم ؛ از مادرم هدیه گرفتم . نمی دانم چرا هیچ وقت دلم نخواسته آن را کنار کتاب های دیگر بگذارم . شاید به خاطر کلمات عزیز و شیرینی که مادر ، با خطی خوش و دلنشین در اولین صفحه ی پشت جلد برایم نوشته !

نرم نرم ورق زدم .....

 

فتاد طائری از لانه و ز درد تپید  
به زیر پر چو نگه کرد ، دید پیکانی ست 

بگفت : آن که به دریای خون فکند مرا  
ندید در دل شوریده‌ام چه طوفانی ست ؟

کسی که بر رگ من تیر زد ، نمی دانست  
که قلب خرد مرا هم ورید و شریانی ست ؟

ربود مرغکم از زیر پر به عنف و نگفت  
که مادری و پرستاری و نگهبانی ست 

اسیر کردن و کشتن ، تفرج و بازی ست  
نشانه کردن مظلوم ، کار آسانی ست 

ز بام خرد گل اندود پست ما پیداست  
که سقف خانه‌ی جمعیت پریشانی ست 

 شکست پنجه و منقار من ، ولیک چه باک  
پلنگ حادثه را نیز چنگ و دندانی ست 

 گرفتم آن که به پایان رسید فرصت ما  
برای فرصت صیاد نیز ، پایانی ست 

فتاد پایه ، چنین خانه را چه تعمیری ست ؟!
گداخت سینه ، چنین درد را چه درمانی ست  ؟!

چمن خوش است و جهان سبز و بوستان خرم 
برای طائر آزاد ، جای جولانی ست 

زمانه عرصه برای ضعیف ، تنگ گرفت  
هماره بهر توانا ، فراخ میدانی ست 

همیشه خانه‌ی بیداد و جور ، آباد است  
بساط ماست که ویران ز باد و بارانی ست 

نگفته ماند سخن های من ، خوشا مرغی  
که لانه‌اش گه سعی و عمل ، دبستانی ست 

مرا هر آن که در افکند همچو گوی به سر  
خبر نداشت که در دست دهر چوگانی ست 

ز رنج بی سر و سامانی منش چه غم است ؟! 
همین بس است که او را سری و سامانی ست 

حدیث نیک و بد ما نوشته خواهد شد  
زمانه را سند و دفتری و دیوانی ست 

کسی ز درد من آگه نشد ، ولیک خوشم  
که چند قطره‌ی خونم به دست و دامانی ست !

هزار کاخ بلند ، ار بنا کند صیاد  
بهای خار و خس آشیان ویرانی ست 

چه لانه‌ای و چه قصری ! اساس خانه یکی ست  
به شهر کوچک خود ، مور هم سلیمانی ست 

ز دهر ، گر دل تنگم فشار دید چه غم  
گرفته دست قضا ، هر کجا گریبانی ست !

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

*/ مرید پیر دل خویش باش ، ای درویش ... وز او به بندگی هیچ پادشاه مرو

نه چنان شکســــت پشتم ، که دوباره ســر برآرم
منم آن درخت پیــــــری ، که نداشــت برگ و باری

سحرم کشیده خنجر ، که چرا شبم نکشته ست
تو بکش ، تا نیفتد دگـــــــرم به شــــــب گــــذاری

...

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

پی نوشتی برای خودم :

گوشه گیری و سر بر زانوی غم گذاشتن ، کار تو نیست ... بخند ... شریک های های گریه ها باش و خنده هایت را با دیگران تقسیم کن ... بگذار دل های تشنه ، جرعه نوش لبخندت باشند ... آدم ها بیش از آب و نان ، به مهر تو ... به قلبت ... به لبخندت ... به نوازش هایت ... به شانه هایت نیاز دارند .