نازنینا !

اگر می توانستم توسن سرکش هوا را رام کنم ، بلا شک لحظه ای درنگ را جایز نمی دانستم ، و بیتابانه به سویت می دویدم  ... اما افسوس که با هر کشش ، کمند این نافرمان چموش را سخت تر می کنم ...

اگر بیایم ...

آنقدر بر آستان کرمت پیشانی می سایم ، تا تو نگاهم کنی ...

آنقدر دستانم را به سویت پرواز می دهم ، تا دریچه ای از آسمان به رویم بگشایی ...

آنقدر عاشقانه می خوانمت ، تا عاشقانه بخوانی مرا ...

مهربانا !

گر به لطف بخوانی ام ، خواهم آمد ... و گر به قهر برانی ام ، به جز درگاه محبتت ، کجا مأوا گزینم ...

مگذار به طوفانم ، چون دانه به خاکم بخش

شاید که برویم من ، در شور بیابان ها

***

مهربان !

تا تو چراغ بیاوری

سیاهی مرا بلعیده است

مهتاب پیشانی ات کافیست ،

تا سپیده را باور کنم

تا چشمانت دورترین چکامه ی ماه را برایم بخوانند ...

شهرها همه ناکجا آبادند

و بیابان ها همه ناخوانا

و دست ها همه بیگانه

و نفس ها همه مسموم

و چشم های من ، تنها تو را می شناسند ...

دیروز اینجا تو شهر من ، جشنواره ی بادبادک ها و دلقک ها بود . فرصت خوبی بود که آدم برای چند ساعت بره به روزای خوش کودکی ... با خودم فکر کردم چه بسیار وقتا که ما آدم بزرگا ، مجبوریم تو بازی زندگی نقش دلقک رو ایفا کنیم . غم و غصه هامون رو توی دلمون بریزیم و نذاریم دیگرون بفهمند که چه آشفته بازاریه اینجا ( توی سینه مون ) ...

گر ز درون شکسته ای ، فاش نکن که خسته ای

هر که ز عشق پرسدت ، سوی طرب اشاره کن

گاهی دلقک وار ، خودمون رو پشت نقاب خوشحالی و رضایت دروغین قایم می کنیم . فقط برای این که نزدیکانمون و احیاناً بچه هامون طعم تلخی ها رو دیرتر بچشند ... می دونم ... می دونم که دنیا پر از شیرینی و زیبایی هم هست ...

دنیای غریبی ست نازنین ...

دیروز دوباره آرزو کردم کاش یه بادبادک بودم ... بادبادکی سبکبال که با یه رشته نخ ظریف می رسه اون بالا بالاها ... فقط دو تا دست ماهر می خواد تا قرقره رو بچرخونه و اونو به پرواز در بیاره ... گاهی اونقدر این بادبادک بالا می ره ، که آدمایی که اون پایینن ، اونو به شکل یه نقطه ی کوچیک می بینن ... بهش غبطه می خورن و می گن خوش به حال بادبادکه ...

گر چه بادبادک شدن هم یه جور ریسکه ... هر لحظه ممکنه رشته ای که تو رو تا اون بالاها برده ، بریده بشه ... یا این که قبل از این که اوج بگیری ، به یه مانع برخورد کنی و خیلی زود سفرت نافرجام و نیمه تموم بمونه ... اما بازم ارزشش بیشتر از اینه که یه عمری فقط چند تیکه کاغذ رنگی بی مصرف باشی و تو حسرت آسمون ...

به قول مسیح کاش می شد به جای صد سال زنده بودن ، یک روز زندگی کرد ...

***************************

« برای همه ی آدم بزرگایی که هنوز کودکند ... پاک و بی آلایش »

آدم بزرگایی که منو می شناسن ، خوب می دونن انس من با شازده کوچولو ، چه قدمتی داره ... و خوب می دونن که چه وقتایی می رم سراغ شازده ... این کوچولوی عزیز و دوست داشتنی من ، که هیچوقت نخواست که بزرگ بشه و نشد ... « من » پنهون در وجود خودم ...

روباه گفت : سلام

شازده کوچولو برگشت ، امّا کسی رو ندید . با وجود این با ادب تمام گفت : سلام

- من اینجام ، زیر درخت سیب

شازده کوچولو : کی هستی تو ؟ عجب خوشگلی !

ـ یک روباهم من

شازده کوچولو : بیا با من بازی کن . نمی دونی چقدر دلم گرفته ...

ـ نمی تونم باهات بازی کنم . هنوز اهلیم نکردن آخه ...

ـ اهلی کردن یعنی چه ؟

ـ چیزی ست که پاک فراموش شده . معنیش ایجاد علاقه کردنه

ـ ایجاد علاقه کردن ؟

ـ آره ... تو الان واسه من یک پسر بچه ای مثل صد هزار پسر بچه ی دیگه ... نه من هیچ احتیاجی به تو دارم ، نه تو هیچ احتیاجی به من ... من هم برای تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگه ... امّا ، اگه منو اهلی کردی ، هر دو تامون به هم احتیاج پیدا می کنیم . تو برای من میون همه ی عالم موجود یگانه ای می شی ، منم برای تو ... اگه تو منو اهلی کنی ، انگار که زندگیم رو چراغون کرده باشی . اون وقت صدای پایی رو می شناسم که با هر صدای پای دیگه ای فرق می کنه . صدای پای دیگرون منو وادار می کنه تو هفت تا سوراخ قایم بشم . امّا صدای پای تو مثل نغمه ای منو از لونه ام می کشه بیرون ... تازه تو موهات رنگ طلاست . پس وقتی اهلیم کردی محشر می شه ! گندم که طلایی رنگه منو یاد تو میندازه ... و صدای باد رو که توی گندمزار می پیچه ، دوست خواهم داشت ...

ساکت شد ، و مدت درازی شازده کوچولو رو نگاه کرد . بعد گفت : اگه دلت می خواد منو اهلی کن !

شازده گفت : دلم که خیلی می خواد ... امّا وقت چندانی ندارم . باید برم دوستانی پیدا کنم ...

روباه گفت : آدما همه چیز رو همین جور حاضر آماده از دکان می خرند . امّا ، چون دکانی نیست که دوست معامله کنه ، آدم ها موندند بی دوست ... تو اگه دوست می خوای ، خب منو اهلی کن !

ـ راهش چیه ؟

ـ باید خیلی خیلی صبور باشی . اولش یک خرده دورتر از من همینجوری می گیری روی علف ها می شینی ... من زیر چشمی نگاهت می کنم ، و تو لام تا کام هیچی نمی گی ... چون سرچشمه ی همه ی سوء تفاهم ها ، زیر سر زبونه . عوضش می تونی هر روز یک خرده نزدیک تر بشینی ...

فردای اون روز دوباره شازده کوچولو اومد پیش روباه ... روباه گفت :

کاش سر همون ساعت دیروز اومده بودی . اگه مثلاً سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی ، من از ساعت سه تو دلم قند آب می شه ...  و هر چه ساعت جلوتر بره ، بیشتر احساس شادی و خوشبختی می کنم . ساعت چهار که شد ، دلم بنا می کنه شور زدن و نگران شدن . اون وقته که قدر خوشبختی رو می فهمم ...

و به این ترتیب ، شازده کوچولو روباه رو اهلی کرد ... لحظه ی جدایی که شد ...  روباه رازی رو به شازده کوچولو هدیه کرد :

* جز با چشم دل هیچی رو چنان که باید ، نمی شه دید . نهاد و گوهر رو چشم سر نمی بینه .

شازده کوچولو برای این که یادش بمونه ، تکرار کرد : « نهاد و گوهر رو چشم سر نمی بینه »

* ارزش گل تو به قدر عمریست که به پاش صرف کردی .

شازده کوچولو برای این که یادش بمونه ، تکرار کرد : « به قدر عمریست که به پاش صرف کردم »

* آدم ها این حقیقت رو فراموش کردند ، امّا تو نباید فراموشش کنی . تو تا زنده ای ، نسبت به اونی که اهلیش کردی ، مسئولی ... تو مسئول گلت هستی ...

شازده کوچولو برای این که یادش بمونه ، تکرار کرد : « من مسئول گلم هستم »

...

******************************

ردّ خون ، یه ردّ خونه ... توی ایوون ... توی باغچه

غلاف خالی خنجر ... پای گلدون ... روی طاقچه

طرح زخم یه قناری ... توی کابوسی که مرده

حتی تیری که شکسته ... تو پر سیاه زاغچه

...

می شه این حرفا رو خوندن ... خوندن و آتیش سوزوندن

همیشه مسئله اینه ... بی تو موندن یا نموندن

وقتی مهمونت جنونه ... می شه عقلو سر دووندن

...

علیرضا افتخاری ( آلبوم قصه ی شمع )

شعر : علی معلم

به تمام دوستان و هم کلاسی هام از ۶ تا ۸ سالگی :

خدیجه جودکی ( کپی مو مشکی خودم ) ـ نادیا صبیری ( یار همیشه مو کوتاه ) ـ غلامحسین صبیری ( داداشی مغرور نادیا ) ـ میترا محمدی ( مامان یه عالمه عروسک ) ـ هومن عظیمی ( مرد کوچک بزرگ ) ـ آهو دالوند ( دختری با کک و مک های دوست داشتنی ) ـ مهین بیرالوند ( با یه عالمه افاده ) ـ شاپور اصفهانی ( هم کلاسی آینده اندیشم ) ـ رضا جودکی ( داداشی غیرتی خدیجه ) ـ حمید کلانتری ( پسری که بدون بزغاله اش به مدرسه نمی اومد ) ـ آذر رفیعی ( بی انصاف بد جوری موهامو می کشید ) ـ مریم شرقت ( چقدر التماسش کردم تا یادم داد آدامسم رو چه جوری باد کنم ) ـ نیکو نوازنی ( شبای تاسوعا عاشورا ، بدجوری گریه می کرد ) ـ زهرا ساوجی ( عزیز مهربونم ) ـ شهید نادر اصفهانی ( روحش شاد ) ـ مهران جعفر زاده ( تنبل خان کلاس ) ـ اشرف جعفر زاده ( امیدوارم منو ببخشه ، همیشه اسمش سر دسته ی بدهای کلاس بود ) ـ مراد جعفر زاده ( داداشی بزرگ مهران و اشرف ) ـ بابک عظیمی ( شازده کوچولوی ناز ) ـ فریدون کوگانی ( چقدر ما رو می ترسوند این پسر لاغر مردنی ) ـ مریم صادقی ( بچه درس خون ) ـ نسرین مقدم ( جای گازش یادگاری مونده ) ـ سوسن اسماعیلی ( بچه مودب ) ـ نادر زمانی ( داور هفت سنگ ) ......................

از تو و یاد تو که بگذریم ، زیباترین خاطرات ، لحظات خوش کودکی ست برایم ... روزهای خوش مدرسه ، شیطنت های بی امان ، بی خیالی های کودکانه ... دوچرخه سواری ... هفت سنگ ... گرگم به هوا ... عروسک بازی ... مشق شب و جدول ضرب ...

خیلی دلم می خواد از اون روزا بنویسم . بمونه برای وقتی که بتونم یه عکس دسته جمعی یادگاری از آلبوم مامان کش برم و ضمیمه ی خاطره ام کنم ...

..............................................................................................................

راستی چرا همیشه آن مرد در باران می آمد ؟!!!

چرا تصمیم کبری هیچوقت عوض نشد ؟ !!!

چرا همیشه دارا به سارا انار می داد ؟ !!! اصلاً این دارا و سارا هیچوقت تکلیفشون روشن نشد ... هیچ کس نفهمید اونها واقعاً چه نسبتی با هم دارند ... اصلاً معلوم نشد سارا انار رو گرفت یا دست دارا رو رد کرد ؟ ...

چرا همیشه بابا آب می داد ؟ مگه نه این که بچه که بودیم ، هر وقت چیزی می خواستیم می رفتیم سراغ مادر ؟ ... طفلی مادر ، چون نوشتنش سخت تره ، همیشه بعد از بابا میاد ...

چرا همیشه بهمون گفتن یک با یک برابره ؟ ... شما می گین همیشه برابره ؟ ... من که می گم نیست ...

چرا اندر فواید گوسفند گفتند و اندر فواید عشق نگفتند ؟!!!

چرا .............. ؟؟؟

چرا « درد » رو برامون هجی نکردند ؟!!!

درد که کشیدنش سخت تره از کشیدن « آب » ... آااااااااااااااااااااااااب

بگذریم از این چراها ........... روزگار غریبی ست نازنین

« برای مرادی که هیچگاه مرید کوچکش را فراموش نکرد »

هر فرسودگی و ویرانی را مرمّتی شایسته باید ... و فرسودگی و درماندگی جان را درمانی بایسته ... دست نوازشگری باید ، تا غبار و زنگ و پوسیدگی از آینه ی روح بزداید و روان را به انوار الهی جلا بخشد ... ظلمات راه را چاره ای جز فانوس نیست ، که پیش پا را هر آینه چاهی دهان گشوده ... و در هر قدمی صدها سنگ ، رهرو را به کمین نشسته است ...

هر بیشه گمان مبر که خالی ست

شاید که پلنگ خفته باشد

پس  روشنی بخشی باید ... تا به مدد او ، از خم این راه صعب و سنگلاخ بتوان عبور کرد ... دریچه ای رو به آسمان شاید ، تا چشم را از وسعت کائنات و حقیقت حیات سرشار سازد ... آنگاه که جان زخمی و دردمند است ، چاره ای نیست جز آن که به حضور طبیبی بشتابد ، و به مرهمی از دست پر مهر او شفا یابد ... طبیب حاذقی که بذر حقیقت را در عمق وجود بنشاند ، و خود به تماشا بنشیند ...  و چون باغبانی مهربان ، دیده از این نهال نو رسته ی نازک برندارد ، تا قد کشیده و بارور شود ...

و این چنین بود که من آشفتگی ام را نزد تو آوردم ، تا تو سامانش دهی ... تا هر گاه که از درک حقیقت عاجز شدم ، یاری ام کنی ... تا راه از چاه باز شناسم ... و تو ، وجود خاکی ام را با نور معرفت آشنا کردی ... آن چنان که زمین و آسمان برایم رسول مهر شدند ... گویی معجزه های کوچک و بزرگ همه جا منتظر من هستند ... هر گاه زانوانم از بیم ناهمواری راه لرزید ... و هر گاه چشمانم جز تاریکی به هیچ منظری باز نشد ، ندای مهربانانه ی تو را در جان خویش شنیدم ... که مرا به بودن ، و ایستادن ، و سبز ماندن ، و شکفتن ، و طراوت روح خواندی ...

بلند مرتبگی تو و عظمت روحت ، مقیاس کوچکی و ناچیزی من است ...

بزرگوارا ! من هنوز رهرو نا بلدی بیش نیستم ... هنوز دستانم خالی ست ، و جانم تشنه ... هنوز در هر قدم بیم از لغزیدن دارم ... هنوز چشمانم به قدم های استوار تو ، و گوش هایم به کلامی راه گشا از توست ... هنوز همه ی ستاره ها را نشانم نداده ای ... هنوز پریدن را یاد نگرفته ام ... پر و بالی می زنم و باز سقوط مکرر ...

ای آشنای پرواز ! برای رفتن شتاب نکن ... در قاموس ما ، رفتن تو شاید سرگردانی من باشد

بمان ... تا بتوانم بمانم