| بهانه ها |
| آخرین نرگسانه هایم |
| دوستان گوینده و خبرنگار |
| همه ی نرگسانه ها |
| خواندنی هایم |
سه شنبه 28 اسفند1386
|
|
گل ، هویت بهار است و بهار ، آیینه ی قیامت در این آیینه خود را تماشا کنیم ... ... دوباره بهار می آید و باز از سطر اول و اول سطر شروع می کند بیا برای همه ی نانوشته ها و ناخوانده هایمان سرفصلی به پهنای آسمان و درخشش مهر باز کنیم نقطه سر خط .
نوروزتان پر طراوت و جاودانه و فرخنده ... در آستانه ی سال نو دست ها را به دعا برداریم و برای ظهور آقا و مولای خود دعا کنیم ...
|
دوشنبه 27 اسفند1386
|
|
بهار ... بهار ... صدا همون صدا بود صداي شاخه ها و ريشه ها بود بهار ... بهار ... چه اسم آشنايي صدات مياد ... اما خودت كجايي ؟ وا بكنيم پنجره ها رو يا نه ؟ تازه كنيم خاطره ها رو يا نه ؟ بهار اومد ، لباس نو تنم كرد تازه تر از فصل شكفتنم كرد بهار اومد ، با يه بغل جوونه عيدو آورد از تو كوچه تو خونه حياط ما يه غربيل ... باغچه ی ما يه گلدون خونه ی ما هميشه ... منتظر يه مهمون
بهار ... بهار ... يه مهمون قديمي يه آشناي ساده و صميمي يه آشنا كه مثل قصه ها بود خواب و خيال همه بچه ها بود آخ ... كه چه زود قلك عيديامون وقتي شكست ، باهاش شكست دلامون بهار اومد ... برفا رو نقطه چين كرد خنده به دل مردگي زمين كرد چقد دلم فصل بهارو دوست داشت وا شدن پنجره ها رو دوست داشت بهار اومد پنجره ها رو وا كرد منو با حسي ديگه آشنا كرد يه حرف يه حرف ، حرفاي من كتاب شد حيف كه همش ، سوال بي جواب شد دروغ نگم ... هنوز دلم جوون بود كه صب تا شب دنبال آب و نون بود
* * *
نازنینم ! هر جا و هر لحظه تو را شکر شکر تو بهانه نمی خواهد ...
|
جمعه 24 اسفند1386
|
|
یک شب دلی به مسـلخ خونم کشید و رفت ...
پ.ن ۱ : شاعر این سروده ی زیبا نمی دونم کیه پ.ن ۲ : فرصت نکردم خودم چیزی بنویسم ... باشه برای بعد که سرم خلوت تر شد و دلم آروم تر پ.ن ۳ : خیلی خسته ام ...
|
چهارشنبه 22 اسفند1386
|
|
آیا آدم ها تاریخ مصرف دارند ؟ آیا دوستی ها تاریخ انقضا دارند ؟ ...
دلا معــــاش چنان کن که گر بلغـــزد پای فرشـــــته ات به دو دســت دعا نگه دارد گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان نگـــــــــاه دار ســــر رشـــــته تا نگه دارد ســـــر و زر و دل و جــــانم فدای آن یاری که حق صــــــــحبت مهــر و وفا نگه دارد ...
رنگ سال گذشته را دارد ، همه ی لحظه های امسالم سیصد و شصت و پنج حسرت را ، همچنان می کشم به دنبالم ...
پ.ن : چند بیت بالای تصویر از خواجه ی شیراز ، و بیت پایین تصویر از استاد محمد علی بهمنی ست
|
دوشنبه 20 اسفند1386
|
|
باور کردن بعضی صحنه ها و تصاویر شاید برای بعضی ها کمی سخت یا حتی غیر ممکن باشه . ولی واقعیت اینه که واقعیت های خارج از باور ما هم وجود دارن ! مثلا برخورد با آدم هایی که تا مدتی پیش قادر به دیدن بودن و بر اثر یک اتفاق ، حادثه ، بیماری و یا ... بینایی شون رو از دست دادن ، هم سخت و دور از باوره و هم دردناک . نمونه اش پدری ست که از دو سال پیش به بیماری بهجت مبتلا شد و به مرور زمان کم بینا و نابینا شده . پدری که در حال حاضر نزدیک ترین مونسش ، عصای سفیدشه . پدر نابینا شد و با داشتن سه فرزند ، بیکار و خونه نشین ... و چه چیزی برای یک مرد ، برای یک پدر سخت تر از توی خونه موندن و کار نکردن و شرمندگی در برابر فرزندان و خواسته های اونهاست ! مائده کوچولوی پنج ساله نمی فهمه که بابا دیگه نمی بینه ... نمی فهمه که دو سال پیش خورشید چشمای بابا رفته و پشت تاریکی قایم شده . پدر که قبلا حسابدار یه شرکت بود ، تنها آرزوش پیدا کردن کار مناسبه ... فعلا داره در کلاس های آموزشی دوره های لازم رو می بینه . ماشین نویسی ، اپراتوری تلفن ، خط بریل و ... پدر می گه : بچه ها مشکلات رو نمی دونن ... نباید هم بدونن ... اونها فقط می بینن که دیگه نمی تونم بابای سابق باشم ... دیگه نمی تونم خواسته ها و احتیاجاتشون رو برآورده کنم ... می بینن که ساعت هفت صبح از خونه می زنم بیرون و دو و نیم بعد از ظهر برمی گردم ... اما دست خالی ... اونها می فهمن که من سر کار نمی رم ، ولی نمی دونن چرا ! همین دیروز دختر کوچکم مائده بهم گفت : بابایی دیگه مدرسه نرو ... برو سر کار دلم گرفت ... بغض کردم ... یه چیزی تو سینه ام شکست ... نمی دونستم چه جوابی بهش بدم ... سکوت کردم و قطره ی اشکی رو که از گوشه ی چشمای بی نورم جاری شده بود ، از جگر گوشه ام پنهان کردم . . . . حادثه خبر نمی کنه . شاید همین فردا نوبت ما باشه . یک لحظه چشماتون رو ببندید و خودتون رو در موقعیت امثال این پدر احساس کنید ... چه می کنید ؟ خواهش بزرگی نیست که روزی فقط پنج دقیقه با بستن چشماتون ، در تاریکی مطلق به مردان و زنانی فکر کنید که نگران امرار معاش و آینده ی مبهم خودشون و بچه هاشونن ... به مائده هایی که چشم به دستای همیشه مهربون بابا و مامان دوختن و تو عالم کودکی ، خبر از مشکلات عدیده ی گریبانگیر اونها ندارن . . . . دیشب به سختی تونستم از فکر این خانواده خارج بشم . من از این نمونه ها کم ندیدم ... کم پای درد دلاشون ننشستم ... اما هر بار ، انگار یه زخم بزرگ تو قلبم سر باز می کنه ... انگار همه ی دنیا آوار می شه رو سرم ... هر صبح که می خوام وارد محل کارم بشم ، چشمم به این سه بیت بالای درب ورودی می افته و از خودم خجالت می کشم :
بنی آدم اعضــــــای یکدیگرند که در آفــرینش ز یک گوهرند چو عضــوی به درد آورد روزگار دگر عضــــــــوها را نمانـد قرار تو کز محنت دیگران بی غمی نشــــاید که نامت نهند آدمی
هنوز به حرف مائده دارم فکر می کنم : بابایی ! دیگه مدرسه نرو ... برو سر کار
غم عالم فراوان اســـــــت و من یک غنچه دل دارم چه سان در شیشه ی ساعت کنم ریگ بیابان را ؟!
|
شنبه 18 اسفند1386
|
|
حیدر بابا دونیا یالان دونیادی اوگول دوگان ، درده سالان دونیادی هر کیم سیه هر نه وریب آلیبدی *** حیدر بابا ، ایلدیریم لار شاخاندا قیزلار اونا صف باغلاییب باخاندا سلام اولسون شئوکتوزه ، ائلیزه ! *** حیدر بابا ، گون دالیوی داغلاسین ! اوشاق لارین بیر دسته گول باغلاسین ! یئل گلنده ، وئر گتیرسین بو یانا *** حیدر بابا ، سنین اوزون آغ اولسون ! بیزدن سورا سنین باشین ساغ اولسون دونیا قضو قدر ، اؤلوم ایتیم دی *** حیدر بابا ، کندین گونو باتاندا آی بولوددان چیخیب قاش - گؤز آتاندا بیزدن ده بیر سن اونلارا قصه دی ...
|
پنجشنبه 16 اسفند1386
|
|
رحلت جانگداز اشرف عالم خلقت ، پیامبر اعظم ، محمد مصطفی (ص) و شهادت جانسوز میوه ی دل بانو فاطمه زهرا ، امام حسن مجتبی و سلطان ایران ، آقا علی بن موسی الرضا (علیهماالسلام ) بر شما تسلیت باد
مادرم گناه داره ! خودم نوکرشم ، کار می کنم
هیچ وقت فرصت و حوصله ی استفاده از اتوبوسای خط واحد رو نداشتم ، ولی اون روز انگار یکی دعوتم کرد که مسیر همیشه رو این جوری طی کنم . وقتی وارد اتوبوس شد کسی متوجه حضورش نشد . به گمونم مردم سر در گریبون و ساکت ، در حال شمردن دل مشغولی های تکراری زندگی خودشون بودن . اتوبوس که راه افتاد ، یه صدای گرم و مخملی بلند شد . همه به طرف صدا برگشتن . پسرک ، با اون لهجه ی شیرین جنوبی در یک لحظه کانون توجه قرار گرفت . خودش اینو خوب فهمید . چه دلنشین شعر کوتاهی رو مهمون گوش های خسته ی بقیه کرد و اونها در ازای این هدیه ، دست تو جیب کردن و خوردترین سکه ای رو که ته جیبشون بود پیدا کردن و به عنوان تشکر بهش دادن . بعضی هام رو برگردوندن و خودشون رو مشغول تماشای خیابون نشون دادن . قبلا هم دیده بودمش ، با یه جعبه آدامس و یه دایره زنگی در دست . پیاده که شد ، منم پیاده شدم . اسمش رو پرسیدم و ازش خواستم چند دقیقه دست از کار بکشه ، تا کمی با هم صحبت کنیم . نمی دونم چه فکری کرد ، ولی راحت باهام همراه شد . با هم به سمت اداره رفتیم . دعوتش کردم به اتاقم . بعد هم دو فنجون قهوه و یه گپ دوستانه :
ادامه را بخوان ... |
چهارشنبه 15 اسفند1386
|
|
زادگاه امیركبیر به قطب گردشگری تبدیل می شود . روستای هزاوه از توابع اراک ، زادگاه معمار بزرگ ایران ، امیركبیر است كه علاوه بر این جاذبه فرهنگی از چشم اندازهای طبیعی منحصر به فردی برخوردار است . در روستای هزاوه همچنین امامزاده "سلطان احمد" از نوادگان حضرت امام زین العابدین (ع) نیز مدفونند ، كه پذیرای هزاران ارادتمند خاندان عصمت و طهارتند .
قسمت شد همراه عزیز اهل دلی پابوس آقا برویم ... دقایقی بیش نبود ، اما غنیمت . جای همه ی شما سبز ... افسوس که به علت هوای سرد و وزش باد و فرصت کم ، امکان تهیه ی عکس از چشم اندازهای کم نظیر اطراف نبود . غبطه می خورم به حال کسانی که چنین جایی زندگی می کنند ، در دامن طبیعت و همسایگی چنین بزرگی ... غنیمتی شمر ای شمع ، وصل پروانه که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
اللّهم لک الحمد حمدالشّاکرین ...
................................
نشان لیاقت عشق به روز شد
|
چهارشنبه 1 اسفند1386
|
|
قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب دور خواهم شد از این خاک غریب که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق قهرمانان را بیدار کند
قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید همچنان خواهم راند نه به آبی ها دل خواهم بست نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند و در آن تابش تنهایی ماهی گیران می فشانند فسون از سر گیسوهاشان
همچنان خواهم راند همچنان خواهم خواند دور باید شد ، دور مرد آن شهر اساطیر نداشت زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود هیچ آیینه تالاری ، سرخوشی ها را تکرار نکرد چاله آبی حتی ، مشعلی را ننمود دور باید شد ، دور شب سرودش را خواند نوبت پنجره هاست همچنان خواهم خواند همچنان خواهم راند
پشت دریاها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلّی باز است بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند ، که به یک شعله ... به یک خواب لطیف خاک ، موسیقی احساس تو را می شنود و صدای پر مرغان اساطیر ، می آید در باد
پشت دریاها شهری است که در آن وسعت خورشید ، به اندازه چشمان سحرخیزان است شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند پشت دریاها شهری است قایقی باید ساخت
* پی نوشت ها را برای دلم واگویه می کنم ، جز یکی : * خدایا توانم بده کسانی را که در زندگی دلم را آزرده اند دوست بدارم ، نه این که ببخشم آنها را ...
|
