الفتّاح

سیر حســـــنی داشـــتم در خلوت آباد خیال
تا شکست آیینه ام ، دلبر نمی دانم چه شـد

دی من و صـــــوفی به درس معرفت پرداختیم
او رقم گم کرد و من دفتر ؛ نمی دانم چه شد

۰ ۰ ۰

هر بار که پدربزرگ خدا بیامرزم در جمع فرزندان و نوه هایش نکاتی را از باب نصیحت و پندهای پدرانه عنوان می کرد ؛ این عبارت را هم اضافه می کرد :

" از من به یادگار داشته باشید "

و ما معمولا با صدایی نه چندان آهسته ، با دلخوری اعتراض می کردیم که :

این چه حرفی ست بابابزرگ ؟؟؟ خدا عمر طولانی به شما بدهد ... خدا سایه ی شما را از سر ما کم نکند .

و ایشان تقریبا همیشه تکرار می کرد :

البته عمر دست خداست ؛ ولی پدر جان !  آدمی و دمی

...

به راستی که آدمی و دمی ! ... تضمینی در میان نیست یک دقیقه ی دیگر من یا شما ـ که خداوند حافظ شما باشد ـ زنده باشیم ... یا اگر زنده باشیم شرایط دیروز و دیروزها و حتی یک ساعت قبل باقی باشد ... و راستی هم با تمام امیدی که به زندگی باید داشت ؛ دنیا جای دل بستن و ماندن نیست ... و طرفه معجونی ست شراب خمارآور دنیا ؛ که اگر مفتونش شوی جز خسران و انگشت ندامت به دهان گزیدن برایت باقی نمی ماند ... خلاصه این که :

شب شراب نیرزد به بامداد خمار

نمی دانم چرا بعد از چندین روز که آمدم ، اینها را می گویم ... طبق معمول بی مقدمه پشت میز نشستم و عنان دل و دستم را به این صفحه کلید سپردم ... شاید علت بیان جملات بالا وضعیت پیش آمده باشد ... نه که خیلی بحرانی باشد ها ! ؛ ولی گاهی هشدارهای آموزنده ای به ما می دهند و ما اگر گیرنده هایمان مشکل نداشته باشد ، چیزهایی دستگیرمان می شود .

خلاصه این که مدتی ست کم و بیش ـ و البته نه مستمر ـ مشکل بینایی پیدا کرده ام و نور برایم آزار دهنده شده است ... و جالب اینجاست که معاینات و آزمایشات و ام.آر.آی و ... همه حاکی از سلامت کاملند ! ... این طور وقت ها اولین چیزهایی که برایم تحریم می شوند استفاده از کامپیوتر ، گوشی موبایل و تماشای تلویزیون است که خوشبختانه با مورد آخر خیلی میانه نداشته ام ... به همین خاطر مدتی ست سراغ کامپیوتر و وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی نمی آیم ... جواب تماس های تلفنی یا حتی اس ام اس ها را نمی دهم ... و می دانم که دوستانی را دلخور کرده ام از هر دو جهت ...

راستی درس بزرگی که از این موضوع گرفته ام این است که دیگر هیچ قولی ندهم ؛ چرا که ممکن است نتوانم وفای به عهد کنم و جز شرمندگی برایم باقی نمی ماند ... خدا کند که یادم نرود .

۰ ۰ ۰

پی نوشت :

۱. امروز متوجه شدم همسر گرامی برادر ارجمندم حاج آقا بورقانی ، و مادر نمونه ی دختر گلم صدری عزیز و محمد امین دوست داشتنی ام در بستر بیماری به سر می برند . همین جا از تمامی عزیزانم عاجزانه می خواهم برای شفای عاجل این عزیز و سایر بیماران دعا کنند .

۲. شرمنده ی همه ی دوستان صمیمی و ارزشمندم هستم ؛ به ویژه :

نی لا / ستاره / دکتر سید میثم / غریبه آشنا / سوخته / رائول / بنفشه / صدری / آبجی سمیه / مسیح / عباس / ایلیا / یاس (امیر) / شبنم سحرگاهی / مسافر منتظر / سید امین / علی پرنده / ش.ف / نینا شفیعی / غلامرضا عادل / حسین مداحی / پریسا (جاودانه ها) / پریسا (فارغ از شمارش) / کاظم روحانی نژاد / یاس و نرگس / تبریزی / بورقانی / مولوی / فاضلی / ناصر / سفیر صبح / فرزاد / مریم / پینکی / عقیق / باور / مروارید عرفان / حاج امیر / سید ایلیا / سید محمد رضا واحدی / مامانی هستی / غریب آشنا / سرور / حمید امامی / هدی / ریحانه / ابوالفضل درخشنده / سید فرهاد / سید حسین علوی / سایه بان / مهر نور / محقق / حاج حمید / رها / دل پناه / مریم باغ سیب / جواد شریفیان / صبا / یاسمن / امید / علی / سید محمد رضا هاشمی زاده / خادمین خدیجه کبری / بشیر رضاپور / فریدون / سید سینا / کربلایی (بصائر) / نسرین / عرفان / بهروز / نسترن / حسین شرفی / ستاره شبای ناپدید / سمیه / عباداریان / بهار / رضا حبیبی / اردشیر / مجتبی (توحید) / مرکز فرهنگی شهید آوینی / خاتون نیلوفری / نازآفرین / یک نسل سومی / اسیر تو / نانی / حاج علی / فارا عطایی / میثم درخشنده / رزا مختاری / سید امیر حسین مولانا / زیتون / محمدرضا / به قیمت بهشت / ماری / محبین ام الائمه فاطمه الزهرا اراک / بازمانده (نوادر) / لیلا / ماریا / فرهاد / علی هوشیار / خرابات / کیمیا / بهار نارنج / سید محمد مرکبیان / سبا رستاک / ماه ترنج / مریم (رنگ بی رنگی) / عارف وب / امیر آرام / شهرام . ن / آرام / گلخند / ستاره (ایوان تماشا) / رضا / محمد امین / نرگس / محمد آسمانی / سعید / علی روستایی / و ...

اگر اسم نازنینی از قلم افتاده ، عذرخواهی می کنم ... قول نمی دهم ؛ ولی سعی می کنم به مرور به همه ی عزیزان سر بزنم .

۳. نینا ، رها ، " اسیر تو " و مریم عزیز دلم ، از زیارت گل روی شما در همایش بسیار خوشحال شدم ؛ و خدا را شکر می کنم .

از خدای منّان بهترین ها را برای همه ی عزیزان و سروران خواهانم ...

۴. این فتوبلاگ من است ، سر بزنید ... عکس ها شاهکار خودم هستند همه !! :

زاویه ی نگاه من

تنها "تن" هایی چند از بندگان به تابندگی می رسند ؛ و هر یک به فراخور این تابندگی ، خورشیدوار به تنویر پیرامون تارهای تنیده ی زندگی می پردازند . . .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن :

• امروز با کمک دختر گلم "نرگسی" را آپدیت می کنم ... اما تعجب نکنید ... زیباست دختری دست و دیده ی مادر شود .
• پوزشم را بابت بی پاسخ گذاشتن کامنت های سرشار از مهرتان بپذیرید .
• از همه ی دوستان بهتر از آب روانم برای تبریکات صمیمانه شان سپاسگزارم ... بد قول شده ام ؛ نه ؟ ... باز هم قول می دهم در اولین فرصت ممکن دلم را به نوشته های نابتان بسپارم و ...
• خوب می دانم به بعضی از عزیزان مدت طولانی ست سر نزده ام .
• این روزها احساس می کنم به چند دوره ی بازآموزی نیاز دارم !
• دلم برای گم شدن خیلی چیزها می سوزد .
• آقای شریفیان عزیز تولدتان مبارک ... سالیان سال زنده و سلامت و سربلند باشید .
• دلم برای عزیز مهربانم ، دوست روشن دلم فرشته ، خیلی تنگ شده ...  
• ...
• ...
• دوستتون دارم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این هم نرگسی در همایش بانوان برتر وبلاگ نویس ... (گوشه ی عکس)

(برای دوستانی که دلشان می خواست تصویری از همایش داشته باشند)

بسم الله النور

حادثه ی یکی شدن

               حادثه ای ساده نبود

                              از تو به خود رسیده ام

این که سفر نمی شود  . . .

۰ ۰ ۰

۲۱ مهر ماه  ( همایش بانوان برتر وبلاگ نویس ) :

راستش تصمیم نداشتم گزارشی بنویسم ؛ ولی گزارش فوری عزیز بزرگوارم ، بانو نینا شفیعی که به راستی دیدارشان در همایش برایم بسیار ارزشمند بود ؛ تشویقم کرد شبه گزارشی برای دوستان بنویسم .

قبل از هر چیز تشکر می کنم از برگزارکنندگان و دست اندرکاران این برنامه ... با همان ایمیل اول رتبه ام را اعلام کرده بودند . از این که نرگسی بین خواننده هایش جایگاه خوبی دارد و بین ۱۰۴۰ وبلاگ مطرح شده و در لیست صد وبلاگ نویس برتر بانوان ، رتبه ی ۲۴ را کسب کرده است ، صد البته بسیار خوشحالم و خدا را شاکر ... بالاخره موفق شدم بیست و یکم مهر را مرخصی بگیرم . گرفتم و رفتم ... نه برای آن که قرار بود از نرگسی تقدیر شود ؛ بلکه به شوق دیدار عزیزانی که دور و نزدیک می شناسمشان ؛ دوستشان دارم ؛ و موفقیتم را مدیون لطف و عنایت آنها هستم ... از دوست گرانمایه ای که در طول همایش همراهی ام کردند بسیار سپاسگزارم ... از دوستانی که قبول زحمت کرده و تشریف آورده بودند یک دنیا ممنونم ... روی سن و پشت میکروفون آقای حسنی ، نتوانستم ارادت قلبی خودم را آن طور که شایسته ی دوستان و محبت های بیکران آنهاست ابراز کنم ؛ ولی اینجا از تک تک عزیزانم تشکر می کنم و قدردان الطاف شان هستم .

البته خستگی راه و سفر ، همه و همه فراموش می شوند ؛ وقتی خودت را میان جمع گرم و صمیمی دوستان و محبت های بی دریغشان می بینی ... اگر چه ساعت ۱ بعد از نیمه شب برگشتم ؛ ولی با انرژی مضاعف و دلی پر امید ................

الله

سادگی اش عجیب به دلم می نشست ... و شیرینی کودکانه ی گفتار و رفتارش ... همیشه احساس می کردم آلودگی های زمانه نتوانسته آینه ی روح پناهی را به زنگار بکشاند ... لطافت بی نظیر روح و روانش را بسیار دوست می داشتم ... انگار همه ی وجودش را از عشق سرشته بودند ... انگار تمامی اش دل بود و دیگر هیچ ...

چقدر امروز دلتنگ شنیدن صدای گرمش بودم ... روحش شاد

۰ ۰ ۰

حسین پناهی دژکوه ، در سال ۱۳۳۵ ، در روستای دژکوه از توابع شهرستان كهگيلويه (دهدشت ـ سوق)در استان کهکيلويه و بويراحمد متولد شد . پس از اتمام تحصيل در بهبهان به توصيه و خواست پدر براي تحصيل به مدرسه ي آيت الله گلپايگاني رفت و بعد از پايان تحصيلات براي ارشاد و راهنمايي مردم به محل زندگي اش بازگشت . چند ماهي در كسوت روحانيت به مردم خدمت كرد ؛ ولی عليرغم فشارهاي اطرافيان ، نتوانست در لباس روحانیت باقي بماند . اين اقدام حسين به طرد وي از خانواده منجر شد . بالاخره به تهران آمد و در مدرسه ي هنري آناهيتا چهار سال درس خواند و دوره ی بازيگری و نمايشنامه نويسی را گذراند ...

پناهی بازيگری را نخست از مجموعه تلويزيونی محله بهداشت آغاز کرد . سپس چند نمايش تلويزيونی با استفاده از نمايشنامه های خودش ساخت که مدت ها در محاق ماند .
با پخش نمايش دو مرغابی در مه از تلويزيون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی ، خودش نيز در آن بازی می کرد ، خوش درخشيد و با پخش نمايش های تلويزيونی ديگرش ، طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت .
نمايش های دو مرغابی در مه ، و يک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی کرده بود ، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلويزيون پخش شد .
در دهه ی شصت و اوايل دهه هفتاد او يکی از پرکارترين و خلاق ترين نويسندگان و کارگردانان تلويزيون بود . به دليل فيزيک کودکانه و شکننده ، نحوه ی خاص سخن گفتن ، سادگی و خلوصی که از رفتارش می باريد و طنز تلخش بازيگر نقش های خاصی بود . اما حسين پناهی بيشتر شاعر بود ؛ و اين شاعرانگی در ذره ذره ی جانش نفوذ داشت . نخستين مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد . اين مجموعه ي شعر تا كنون بيش از شانزده بار تجديد چاپ شده و به شش زبان زنده ي دنيا ترجمه شده است ...

یادش زنده و روحش شاد ...

۰ ۰ ۰

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره ، این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خدای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام ، کجا ؟

ندیده ای مرا ؟

"حسین پناهی"

۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰

یا لطیف

به خیالت گنجایش دل آدمی چون من ، چقدر می تواند باشد ؟! مدت‌هاست با خودم کلنجار می روم چیزی بنویسم ... چیزی از جایی که نمی دانم کجاست ! ... از نامی و نشانی و ... می‌خواستم بنویسم ! اما خیال می کنی نوشتن به همین سادگی‌هاست ؟! ... مخصوصا اگر ذهنت ثقل سنگین کرده باشد و ضربان قلبت ، ترتیب موزونی نداشته باشد !

دلم می‌خواهد حرف بزنم ، اما زبانم بند آمده ... انگار که لال مادرزادم ! دلم می‌خواهد از تو بنویسم ... شاید هم از همه ، جز تو ... دلم می خواهد از هیچ کس ترین ساکن این ناکجا آباد بنویسم ... از "من" . لا به لای خطوط ذهنم هی می گردم و می گردم ؛ بلکه کلمه ای نه خیلی غریب دستم را بگیرد . اصلا واژه ای یا کلامی نمی یابم محض رضای دل ! ... نه که نباشد ، هست ؛ ولی هر چه نگاه می کنم ، حروفش در این صفحه کلید و کتاب های انبوه اتاقم پیدا نمی شود !

خوب می‌دانی وقتی کلمه ندارم ، حالم چه‌ شکلی ست ! ... نگاه کن ! ببین همه‌ی روزهای بی‌حرف و بی‌کلام را ! جای خالی روزها و ماه‌ها و سال ها را ... ! اما باز بر سبیل عادت دست‌هایم قلم می‌طلبند و می آیم سراغ این کلیدهای بی جان که نمی دانند چه می گویم و چه می خواهم ؛ و الاّ دلم رضا نمی‌دهد که ...  

۰ ۰ ۰

مثلا پی نوشت :

• دیروز و امروز دفتر کارم پر شد از شاخه های گل و دو سه تا بادکنک . روز جهانی کودک که می شود اگر نتوانم خودم را برسانم به این گل های بهشتی و کاروان شادی که در خیابان ها راه می اندازند و صدور قطعنامه ای که هر سال یکی از آنها قرائت می کند ؛ خوب می دانم که آنها سراغم می آیند و من چه خوشبختم که شمیم خوش بهشت خداوندی را با همه ی عظمت و زیبایی اش به یکباره این چنین استشمام می کنم ... کاش بتوانم مثل هر سال چند سطر به بهانه ی کودک و کودکی بنویسم .
• دوست عزیزی دارم که در بستر بیماری ست ... برای شفای این نازنین ، عاجزانه از همه ی شما التماس دعا دارم .
• دیروز دخترم از نمایشگاه برایم یک کتاب خرید : عشق بی قید و شرط
• خیلی شرمسار دوستانی هستم که مدتی ست برایشان کامنتی ننوشته ام ... نمی خواهم سر سری از کنار مطالب بگذرم ... در اولین فرصت ، به امید خدا پاسخ محبت های همیشگی تان را خواهم داد .
• می گویند در نظرخواهی انتخاب وبلاگ های برتر بانوان ، نرگسی رتبه ی خیلی خوب و حائز اهمیتی کسب کرده است ؛ می گویم خدا را شکر ... اگر خدا بخواهد و چرخ روزگار بر وفق مراد بگردد ، یکشنبه ۲۱ مهر می توانم تعدادی از دوستان را در همایش وبلاگ های برتر ببینم ... دوستانی که اگر چه در این دنیای مجازی به هم رسیده ایم ، هم اکنون قسمتی از زندگی ام شده اند .
• بلاگفا تازگی ها شوق نوشتن را از آدم می گیرد !
• نمی خواستم تا بهبودی کامل دوست خوبم بنویسم ؛ ولی اعتیاد که شاخ و دم ندارد !
• کشور چهار فصل که می گویند بی راه نگفته اند ؛ اینجا خیلی ها الان کنار بخاری نشسته اند .

• چون من گدای بی نشان ، مشکل بود یاری چنان
• ســــــــلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند ؟! 

• فعلا همین . . .

مستی هم عالمی دارد عجیب و حالی بس غریب ... آنگاه که شور مستی دست می دهد و به وجد می آیی و دل را می سپاری به جانان ؛ دیگر نه عقل می ماند و نه غیر ... هر چه هست اوست و دیگر هیچ ... تو مجنونی و او لیلایی می کند ... آن که دلی شوریده و جانی رهیده دارد ، خوب می داند ذوق مستی چیست ! ... مستی از می انگور کجا و جرعه جرعه می ناب را از ساغر معشوق آسمانی نوشیدن کجا ! ... چه زیبا سرود آن پیر فرزانه ی ما :

من خواستار جام می از دست دلبرم
این راز با که گویم و این غم کجا برم ؟!

...

 الا یا ایهاالسّاقی ! ز می پر ساز جامم را
که از جانم فرو ریزد ، هوای ننگ و نامم را

...

... و گاهی همه چیز دست به دست هم می دهند تا مرا عاشق تر کنند ... واله و بی خود و بی قرار . مست می شوم و در آن حال غریب غرق می شوم و ... ! ... دیشب هم یکی از آن اوقات خوش بود . آوای گرم سراج و واژه های مستانه ی عراقی و پنجره ای رو به آسمان با هم تبانی کرده بودند تا دل و جانم را با خود تا ثریا پرواز دهند ...

و مگر نه آن که نور از هر روزنی به درون بتابد ، بی دریغ ظلمت آن خانه را محو می سازد و روشنایی را مهمان آن تاریکخانه می کند ... ؟!

هنوز سرمست و مدهوش ، تمامی آن واژه های مجنون و شیدا ، در بند بند دل و جانم می خوانند و می رقصند و من نیز دوست دارم در این همنوایی زمزمه کنم :

دلی یا دلبری ؟ یا جان و یا جانان ؟ نمی دانم
همه هستی تویی ، فی الجمله این و آن نمی دانم

به جز تو در همه عالم دگر دلبر نمی بینم
به جز تو در همه گیتی دگر جانان نمی دانم

به جز غوغای عشق تو ، درون دل نمی یابم
به جز سودای وصل تو ، میان جان نمی دانم

چه آرم بر در وصــلت ؟ که دل لایق نمی افتد
چه بازم در ره عشقت ؟ که جان شایان نمی دانم

یکی دل داشتم پر خون ، شد آن هم از کفم بیرون
کجا افتاد آن مجنون ، در این دوران ؟ نمی دانم

دلم سرگشــته می دارد سر زلف پریشــانت
چه می خواهد از این مسکین سرگردان ؟ نمی دانم

اگر مقصود تو جان است ، رخ بنما و جان بستان
وگر قصــد دگر داری ، من این و آن نمی دانم

مرا با توسـت پیمانی ، تو با من کرده ای عهدی
شکستی عهد ، یا هستی بر آن پیمان ؟ نمی دانم

تو را یک ذرّه سوی خود هواخواهی نمی بینم
مرا یک موی بر تن نیست کت خواهان نمی دانم

چه بی روزی کسم یا رب ! که از وصل تو محرومم
چرا شد قسمت بختم ز تو حرمان ؟ نمی دانم

چو اندر چشم هر ذرّه ، چو خورشید آشکارایی
چرایی از من حیران ، چنین پنهان ؟ نمی دانم

به امید وصـــــال تو دلم را شاد می دارم
چرا درد دل خود را دگر درمـــان نمی دانم ؟

نمی یابم تو را در دل ، نه در عالم ، نه در گیتی
کجــا یابم تو را آخر من حیران ؟ نمی دانم

عجب تر آن که می بینم جمال تو عیان ، لیکن
نمی دانم چه می بینم من نادان ؟! نمی دانم

همی دانم که روز و شب ، جهان روشن به روی توست
ولیکن آفتــــــابی یا مـه تابان ؟! نمی دانم

به زندان فراقت در ، عراقی پایبندم شـــد
رها خواهم شدن یا نی ، از این زندان ؟ نمی دانم

 ...

۰ ۰ ۰

*علاقه مندان به شرکت در همایش معرفی وبلاگ های برتر ( ۲۱ مهر ) ، برای اعلام درخواست حضور به   این وبلاگ مراجعه فرمایند :

همایش تقدیر از بانوان وبلاگ نویس  

کوچک تر که بودم ... ايمانم بزرگ تر بود

بادبادک که می ساختم ... ترديد نداشتم که باد هست

ایمان داشتم بادبادکم بالا می رود ... تا آن دورها !

امروز باد هست ... ولی ته دلم می لرزد

می ترسم بادبادکم بماند و  ... !!

ایمانم کجاست ؟!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر سال ، ۱۱ مهر ماه یادآور شکفتن گلی خوش بو و با طراوت ، و میلاد دوستی مهربان و عزیزه ... دوست نازنینی که قلبش مالامال از عشق به خدا و همه ی خوبی هاست ... برای این گل همیشه بهار بهترین ها رو آرزو دارم ...

پریسای عزیزم  تولدت مبارک

بخوانید :

 ده اشتباه آزار دهنده در بین وبلاگ های فارسی

یا مالک

ثواب روزه و حج قبول آن كس برد
كه خاك میكده ی عشق را زیارت كرد

آنان که با رمضان تولدی دیگر یافتند و در این ماه نورانی ، بی‌واسطه و بی‌حضور جسم ، مهمان خدا شدند ؛ و جان و دل خویش برای تطهیر به زمزم قدسی رمضان سپردند و غذای جسم و جانشان ذکر حق بود و دست رد نهادن بر سینه ی ناحق ؛ اینک پاک و منزه ، هلال ماه شوّال را به نظاره نشسته اند و عید سعید فطر را که روز کمال است و وصال و عاشقی ، جشن می گیرند ...

عیدتان مبارک  

مي رود هركس به طرف عيدگاه از كوي تو
   من ز كويت چون روم ؟ چون عيدگاهم كوي توست

...

بکش آب را از این گل ، که تو جان آفتـــــابی !

                بکش آب را از این گل ، که تو جان آفتـــــابی !

                                بکش آب را از این گل ، که تو جان آفتـــــابی !

که نماند روح صافی ، چو شد او به گل مرکب !

               که نماند روح صافی ، چو شد او به گل مرکب !

                             که نماند روح صافی ، چو شد او به گل مرکب !

. . .

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

اين پير يك شبه ره صد ساله مي‌رود

" حرف هایی که بوی کهنگی گرفته اند"

هیچ فرقی نمی کند

چه زیر آبی آسمان

چه زیر این سقف آهنین

قلب من

به سوی تو پر می زند

و افکار من

به سوی تاریکی می روند !

این روزها خستگی را

بهتر از گذشته هایم

می شناسم

سنگ فرش های خیابان ذهنم

دیگر بوی کفش هیچ آشنایی را تشخیص نمی دهند

گویا که همه غریبه اند

با این کوچه های تاریک و باریک !

تو کجایی ؟

تو کجایی تا

بار دیگر باران ببارد ...*

*سید محمد مرکبیان