بسم الله الرّحمن الرّحیم
ثمّ ارجع البصر کرّتین ینقلب الیک البصر خاسئاً وّ هو حسیر
"سوره مبارکه ملک / آیه ۴"
بی تای من !
وقتی هر کدوم آفریده هات تو رو یادم میاره ، مگه می شه بهت فکر نکنم ؟! ... مگه می شه عاشقت نباشم ؟!
از اون علفای ظریف و کوچیک خودروی توی باغچه گرفته ... تا جوجه ای که وقتی از تخم بیرون میاد ، پر و بال مادرش رو امن ترین جای دنیا می بینه و اونجا پناه می گیره ... تا نطفه ی بی شکل و شمایلی که تبدیل به موجودی زیبا می شه ، موجودی که تمام خصوصیات پدر و مادر رو در خودش داره ، و به محض تولد محل کسب روزیش رو می شناسه ... تا ستاره هایی که قرن ها ثابت و ساکت تو فضای لایتناهی ، رو سینه ی آسمون گلدوزی شدن و می درخشن ... تا ماه و زمین و میلیون ها سیاره که تو مدارای منظم ، مسیری رو که تو یادشون دادی طی می کنن ، بی ذره ای خطا ... تا رودخونه های عاشقی که می دونن از کدوم مسیر برن تا به آغوش دریا برسن و آروم بگیرن ... تا اون غازای مهاجری که می دونن اگه به شکل ۷ جلو نرن ، فشار جو مانع از رسیدنشون به مقصد می شه ... تا ... تا ... تا میلیون ها میلیون آیه و نشونه که همه رنگ و بوی تو رو دارن ....................... همه و همه منو به حیرت می کشونن و هر کدوم تسبیح گو ، گوشه ای از جمال و کمال تو رو بر من عرضه می کنن
مگه می تونم نبینم تو رو با این همه ؟! ... کور بشه چشمی که تو رو تو هر دم و بازدم نبینه ... بشکنه کمری که این همه رو ببینه و با خضوع و خشوع ، به رکوع و سجود تو خم نشه و پیشانی بندگی به خاک نماله ... هرگز نزنه قلبی که تو تنها مونسش هستی و واسه تو نمی زنه
وقتی از همه خسته می شم و تو لک می رم و از ته دل آه می کشم ، کیه که با یه نگاه گرد غم رو از دلم پاک می کنه ؟ ... تو
وقتی تو کوره راه ها ، سر دو راهی و چند راهی گیر می کنم و گیج و وامونده می شم ، کیه که دستمو می گیره و می گه : نترس ، دنبال من بیا ... تو
وقتی که خیر و شر رو از هم تشخیص نمی دم و منتظرم یکی بهم بگه چیکار کنم ، کیه که سره رو از ناسره برام جدا می کنه ؟ ... تو
وقتی از زمین دلم کنده می شه و هوای پرواز می کنم ، کیه که روحم رو از نردبون ربّنا به معراج عاشقی می بره ؟ ... تو
وقتی دلم از خودخواهی آدما می گیره و منو تو خودم حبس می کنه ، کیه که سرمو رو دامنش می گیره و با هزار زبون ، با گوشه و کنایه و رمز و اشاره باهام حرف می زنه تا بدونم یکی همیشه باهامه ؟ ... تو
وقتی دلم لک زده برای یه درد دل حسابی و یه هق هق کودکانه ، اونی که یه مثنوی حرف براش دارم فقط تویی .................. فقط تو
فقط تویی که مثل هیشکی نیستی ... آن چه خوبان همه دارند ، تو تنها داری
تو همیشه ما رو دعوت می کنی به نگاه کردن و درست دیدن و نگاه تازه ... اما حیف که ما آدما خوب نگاه کردن رو بلد نیستیم ... چشمای ما هنوز به دیدن تو ، تو ذره ذره ی هستی عادت نکرده ... ما ذوق زده نمی شیم ... ما تعجب نمی کنیم ... ما فکر می کنیم معجزه رو فقط به عیسی و موسی و انبیات دادی ... ما روزی هزاران معجزه رو تو هر لحظه از زندگی مون نمی تونیم ببینیم ... حواسمون نیست که تو همه جا هستی ... همین جا ... تو همین باغچه ی کوچولو ... تو لبخند رویا ... تو صدای قلبم ... لای همین ابرا ... تو پچ پچ این قمریا ... توی همین ثانیه ها ... تو عطر و بوی همه ی گل ها ... تو پنجه های طلایی خورشید ... تو شرشر بارون ... تو موجای دریا ... رو لبای تشنه ی کویر ........ کجا هست که تو نیستی ؟!
بمیرم برای تو دلبر بی همتا ! ... چرا چشم های ما به دیدن همه چیز عادت کردن ، جز تو ؟!
مگه چیزی جز تو هم هست ؟؟؟
. . .
ایّاک نعبد است زمستان دعای باغ
در نو بهار گوید : ایّاک نستعین
ایّاک نعبد آن که به دریوزه آمدم
بگشا در طرب ، مگذارم دگر حزین
ایّاک نستعین که ز پریّ میوهها
اشکسته میشوم ، نگهم دار ای معین !
مولوی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چهارم شهریور :
چهارم شهریور هر سال یادآور میلاد زیبای دوست و برادر مهربان و صمیمی ، آقای عباس حسینی ست . ایشان مدیر موفق وبلاگ با صفای کوهنوردی هستند ... خورشید موفقیت و سربلندی همواره بر قله ی زندگی ایشان ، تابنده و پر فروغ
آقای عباس حسینی عزیز تولدتون مبارک
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چهارم شهریور :
چهارم شهریور هم چنین یادآور تولد قشنگ برادر گرانقدری ست که من درس های بسیاری از ایشان آموختم . آقای بورقانی بزرگوار ، مدیر محترم وبلاگ مهدوی گل نرگس فدای رنگ و بویت هستند . سلامتی ، شادکامی ، سربلندی و عزتشان را از خدای متعال خواستارم .
آقای بورقانی عزیز تولدتون مبارک
***
پ.ن : دوستای خوبم ، مخصوصا خواهرای گلم ، توصیه می کنم برنامه ی نیمه ی پنهان شبکه ۲ رو حتما ببینید ...
