یا کریم

اعیاد بزرگ رجبیه بر شما مبارک

این روزها ، همه جا عید است و شور و سرور و نقل و شیرینی ... این روزها ، بیش از همیشه دست ها پر می زنند تا ملکوت ... این روزها ، دل های عاشق ، سر از سجاده برنمی گیرند ... این روزها ، هر کسی به قدر وسع خویش ظرفی به دست گرفته و بارش لطف پروردگار را جمع می کند .

به هوش باش که تو نیز بی نصیب نمانی ... خود را در این جویبار بهشتی بشوی و رشته ی رحمتش را به دست گیر و از او بخواه ، هر آن چه خواستنی ست ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلم نوشت :

• و من همچنان زخم های کهنه را می شمرم و دردهای قدیمی را واکاوی می کنم !

• عظم الذنب من عبدک فليحسن العفو من عندک

• خدایا شکرت که هنوز و همیشه می توانم شکرگزار تو باشم (اگرچه شکر این بنده ی ناچیز ، قطره ای از اقیانوس بیکران رحمانیت تو را برابری نمی کند) ... این موهبت را هیچ وقت از من نگیر محبوبم

• این غزل جناب مولوی ، عجیب وصف حال من در این روزهاست :

چه کسم من ، چه کسم من ؟! که بسی وسوسه مندم  
گه از آن سوی کشندم ، گه از این سوی کشندم 

ز کشاکش چو کمانم ، به کف گوش کشانم  
قدر از بام درافتد ، چو در خانه ببندم 

مگر استاره ی چرخم که ز برجی سوی برجی
به نحوسیش بگریم ، به سعودیش بخندم 

به سما و به بروجش ، به هبوط و به عروجش  
نفسی هم تک بادم ، نفسی من هلپندم
 
نفسی آتش سوزان ، نفسی سیل گریزان  
ز چه اصلم ، ز چه فصلم ، به چه بازار خرندم ؟

نفسی فوق طباقم ، نفسی شام و عراقم  
نفسی غرق فراقم ، نفسی راز تو رندم 

نفسی همره ماهم ، نفسی مست الهم  
نفسی یوسف چاهم ، نفسی جمله گزندم 

نفسی رهزن و غولم ، نفسی تند و ملولم  
نفسی زین دو برونم ، که بر آن بام بلندم 

بزن ای مطرب قانون ، هوس لیلی و مجنون  
که من از سلسله جستم ، وتد هوش بکندم 

به خدا که نگریزی ، قدح مهر نریزی  
چه شود ای شه خوبان که کنی گوش به پندم ؟

هله ای اول و آخر ، بده آن باده ی فاخر  
که شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم 

بده آن باده ی جانی ، ز خرابات معانی  
که بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم 

بپران ناطق جان را تو از این منطق رسمی  
که نمی‌یابد میدانِ بگو حرف سمندم